Het zal u niet ontgaan zijn dat massale demonstraties en wijdverbreid activisme in Frankrijk, anders dan in veel naburige landen, nog welig tiert. Momenteel is er veel arbeidsonrust, studenten demonstreren tegen selectie en uitsluiting. En de ZAD bij Nantes is nog steeds niet ontruimd door hevig verzet. Maar helaas zit de staat, en hun extreemrechtse hulpjes niet stil. Een overzicht van recente gebeurtenissen, en een vertaald manifest vanuit de academische wereld.

(Door Kees, globalinfo, en wie wil er nu investeren in deze website?)

ZAD

Hoewel de overheid eerder bekend maakte dat de verdere operaties ter ontruiming van de ZAD bij Nantes opgeschort werden (omdat de meeste gebouwen vernield waren) is er nog steeds veel zwaarbewapende politie aanwezig en die treedt ook telkens weer op.

U ziet hier beelden van 23 april van een politielinie die op wil gaan treden, waarna een 80-jarige demonstrant ze confronteert. Hij wordt net zo goed toegetakeld, van traangas voorzien en gearresteerd. Bron

Een video van het gebeuren is op Fedboek te vinden.

Na de woeste ontruimingen van eerder deze maans, heeft de overheid degenen die activiteiten in het gebied ontplooien gevorderd om zich te laten registreren met de mogelijkheid hun zaak gelegaliseerd te krijgen. Dit geldt alleen voor personen die aan allerlei voorwaarden kunnen voldoen. Veel ZAD-istes zijn hier niet blij mee, omdat het geen plek gunt aan hun collectieve plannen, alleen individuele boeren. Het is een duidelijke poging om de boel uit elkaar te spelen, waar ook de meer gematigde organisaties en boeren niet voor vallen.

Hier een stuk in het Frans (u weet: ik vertaal het desgewenst met liefde, laat maar weten) over hoe er met de oproep om te legaliseren wordt omgegaan.

Studenten

nonselectionDe afgelopen dagen is er vooral hard opgetreden tegen studenten. Op veel universiteiten zijn demonstraties en bezettingen tegen de ‘selection’, waardoor toegang tot studie gecontroleerd wordt, volgens veel studenten mede op basis van afkomst/inkomen.

Er zijn massale vergaderingen geweest (in het geval van Nanterre met meer dan 2000 deelnemers, vele andere universiteiten met meer dan duizend vergaderaars. Bezetting in Lyon, Toulouse en Nanterre zijn hardhandig ontruimd door ME. Een speciaal geval is de ontruiming van de universiteit van Tolbiac in Parijs. Daar zijn enkele zwaar gewonden bij gevallen.

Er gaan hardnekkige geruchten dat een van die gewonden, geen student maar iemand uit de buurt die aan de bezetting meedeed, verdwenen is. Wat er met hem gebeurd is, is dus onduidelijk maar een van de vermoedens is dat hij dermate zwaar gewond is geraakt dat hij in coma is gekomen, of misschien zelfs overleden is en dat politie/ autoriteiten dat verborgen proberen te houden. Nogmaals er is geen bewijs tot nu toe maar de geruchten zwellen aan en berichten erover verschijnen ook op serieuze nieuwsmedia .

Verder

Dan zijn er nog de aanhoudende protesten op het arbeidsfront. De stakingen bij de spoorwegen houden aan, al is er een sterk mediaoffensief om te doen geloven dat de deelname van spoorwegpersoneel zou afnemen. Ook bij de posterijen, ziekenhuizen en ouderenzorg is het zeer onrustig. De volgende actiedag wordt 22 mei als zeven vakbonden in de publieke sector opgeroepen hebben om te staken en de straten op te komen.

Bij Briancon zijn confrontaties met mensen die massaal en demonstratief de grens (met Italië zijn overgetrokken om vluchtelingen te helpen de grens over te komen). Ze deden dit nadat een paar honderd extreemrechtse activisten daar de ‘grens kwamen bewaken’. Macron heeft nu verklaard dat de grens daar beter bewaakt zal worden. In Briancon bestaat een bloeiende linkse beweging en zijn veel initiatieven om vluchtelingen te helpen, maar die ondervinden nu ook last van aanvallen door extreemrechtse mannen. Meer info hier.

Hieronder een recent manifest tegen de repressie en voor de studentenacties, dat werd ondertekend door tal van bekende personen (bron Mediapart)

Studenten/s hebben gelijk als ze in opstand komen tegen het selectie-systeem en de repressie

(inleiding door mediapart, dd 18 april) 250 academici waaronder Etienne Balibar, Ludivine Bantigny, Stephane Beaud, Frédéric Lordon, Toni Negri, Judith Revel, Daniele Linhart, Michele Riot-Sarcey, Alessandro Stella ... protesteren tegen de repressie op het werk vandaag op de campus. "Dezelfde argumenten of vergelijkbare, worden een halve eeuw na 68 opnieuw opgediend om af te kondigen dat het weer tijd is om de knuppel te gaan zwaaien en de jeugd in diskrediet te brengen" merken zij op.

"Professionele oproerkraaiers". Dat was het vonnis van Emmanuel Macron, live in het journaal van ORTF van 13 uur op donderdag 12 april, en hij hield daar aan vast en herhaalde het nog eens prime time op zondagavond 15 april. 50 jaar na mei 68, of bijna, naadloos in lijn met De Gaulle, heeft de president de "chienlit" aangewezen (verwijzing naar de tirade van de Gaulle in 1968 die de demonstranten voor ‘chienlit’ uitmaakte). Sterker nog, hij stuurde de CRS (ME, vert) tegen de gemobiliseerde campussen, nadat hij 2500 gendarmes had ingezet tegen de ZAD van Notre-Dame-des-Landes. Een heel programma voor wie het land weer "op pad" wil brengen (Macrons partij heet La Republique en Marche, vert.). Of beter gezegd: "in de pas" wil krijgen.

De studenten zijn tegen de wet van de ORE, die in sociale selectie in marmer gaat beitelen die eigenlijk al aan het werk is op de universiteit van vandaag, maar die nog harder de deuren van de universiteiten zal dichtslaan voor de mensen met bachelors uit de volksklassen en buurten. Deze duizenden jonge mensen, gemanipuleerd door de zogenaamde minderheid van "professionele oproerkraaiers", verzamelden zich in algemene vergaderingen, waaronder Tolbiac, Parijs 3, Parijs 8, Nanterre, Nantes, Lyon 2, Straatsburg, Marseille, Rennes 2, Grenoble, Rouen, Poitiers , Bordeaux, Toulouse of Montpellier? Zogenaamde "professionele agitatoren" zouden dan talloze universitaire collectieven manipuleren, het personeel van meer dan honderd faculteiten, zelfs de voorzitters van verschillende universiteiten, en meer dan 8000 ondertekenaars van de petitie, die al besloten hadden om het Parcoursup-apparaat te en wat daarbij hoort, te veroordelen en te boycotten?

Dezelfde argumenten of bijna dezelfde, een halve eeuw na 68, worden opnieuw gebruikt, om het uur van de knuppel af te kondigen en de jeugd in diskrediet te brengen. De overheid reageert op dat laatste met leugen, infantilisering, verachtelijke chantage bij de examens en brute repressie. De filosofie is simpel en niet erg innovatief: doe je tentamens, laat anderen voor je denken, ga vanaf de middelbare school op je knieën voor de massawerkloosheid, onzekerheid en flexibilisering, en bovenal, loop rechtdoor en kijk naar uw voeten terwijl je dank u zegt.

Maar deze mobilisatie is niet alleen het werk van studenten en leraren en nu ook van middelbare scholieren. Het is ook dat van administratief personeel, technische, bibliothecarissen, en niet te vergeten collega's die precair zijn op alle afdelingen, al deze onzichtbare 'kleine handen' zonder wie de universiteit helemaal niet zou functioneren, maar die altijd de eerste doelen zijn van bezuinigingen en een management dat net zo wreed aan het worden is als als die die in de privésector woedt. En die niet meer kunnen.

Terwijl in verschillende sectoren woede wordt geuit tegen het slechte werk en de armoedelonen, in de Gezondheid, de Espada, bij Air France of middelbaar onderwijs, en terwijl personeel van de spoorwegen een beslissende slag tegen Maron zijn aangegaan, die van de hervorming van de spoorwegen de beginslag wil maken van zijn vijf jarige regeerperiode, vreest de regering als de pest dat er een kruisbestuiving komt tussen de jeugd en de wereld van de arbeid. Dit is de reden waarom de macht besluit de student en de staker te breken: Nanterre, Lille, Straatsburg, Bordeaux, Grenoble, Lyon, Nantes, Sorbonne en Tolbiac. En als het niet de politie in uniform is die toeslaat, is het extreem-rechts, zoals in Montpellier of Straatsburg.

Om al deze redenen zijn we volledig solidair met de huidige studentenopstand, de spoorwegwerkerstaking en de verdedigingsstrijd van de openbare diensten. De collectieve reactie moet in verhouding staan tot het geweld van deze aanvallen. We moeten onze strijd verenigen om de intrekking van de ORE-wet, het Parcoursup, het spoorwegpact en de wet inzake asiel en immigratie te verkrijgen.

We roepen op tot beëindiging van repressie,en de terugtrekking van politie-eenheden uit campussen en hun omgeving.

We eisen de onmiddellijke vrijlating en beëindiging van de vervolging van jonge mensen en gemobiliseerde arbeiders die sinds het begin van de beweging zijn gearresteerd.

(Zie voor de honderdend ondertekenaars onderaan het origineel hier)

---------------

Zie ook Macron’s Mercenaries: Police Violence and Neoliberal Reforms in France