Na de moord op George Floyd door een politieagent in Minneapolis braken er in de Verenigde Staten rellen uit. Scènes van plunderingen riepen sterke veroordelingen op, waaronder die van president Donald Trump die de onruststokers dreigde neer te schieten. Schrijver William C. Anderson herinnert ons eraan dat deze discussies over plunderingen na elke rel terugkeren, waardoor fundamentele kwesties verdoezeld worden zoals: structureel racisme, georganiseerde plunderingen door Wall Street en de toegang tot gezondheidszorg en huisvesting’. Aldus opent de Franse site Le Grand Soir de Franse vertaling van het artikel van Anderson op de Amerikaanse site Truth Out (29 mei, 2020).

(Door William C. Anderson, Truthout, vertaling Thom Holterman/Libertaire Orde foto Waiam Cia, Flickr CC2.0)

Ik vertaal hier het grootste deel van het artikel uit het Engels. Het sluit voor een deel aan bij woorden die Rutte sprak over institutioneel racisme. Alleen zei hij er niet bij dat dit alles te maken heeft met kapitalisme, en dat maakt het grote verschil. [ThH]

William C. Anderson: Vanmorgen dreigde de president van de Verenigde Staten met een door de staat gesanctioneerde moord als reactie op ‘plundering’, waarbij hij blootlegde de manier waarop de blanke overheersing, het kapitalisme en de staat samenwerken om mensen die het zwarte leven verdedigen met geweld te onderdrukken. Trump’s boze uitbarsting is niet de enige schaamteloze racistische reactie die we zouden moeten onderzoeken. We moeten ook de confrontatie aangaan met de manier waarop zowel conservatieven als liberalen op de opstanden in Minneapolis hebben gereageerd door ‘plunderingen’ te veroordelen.

Demonstranten in Minneapolis en in het hele land komen in opstand tegen een lynchpartij en staatsgeweld. Hoe moeten we reageren op een lynchpartij? Moet ons doel zijn om er alleen maar ruchtbaarheid aan te geven, in de hoop dat een dergelijke publiciteit tot een veroordeling zal leiden en toekomstige lynchpartijen zal voorkomen? Deze logica klopt niet, onder meer omdat lynchpartijen zich voeden met de aanwezigheid van toeschouwers. Voor blanke supremacisten is de daad van het doden ook een daad van de gemeenschap en een gelegenheid tot indoctrinatie.

Het verspreiden van beelden van racistische moorden en het vragen aan de staat om te stoppen met het doden van ons is niet genoeg om ze te stoppen. (Hoewel het belangrijk is om het feit dat deze moorden plaatsvinden bekend te maken, versterkt de verspreiding van dergelijke beelden soms ook de witte overheersing). [..]

We mogen opstanden verwachten. We mogen verwachten dat eigendommen worden beschadigd, omdat mensen in opstand komen tegen de racistische systemen die medeplichtig zijn aan racistisch geweld. Veel van de mensen die deelnemen aan deze opstanden hebben besloten dat het respecteren van eigendommen niet belangrijker is dan het respecteren van het zwarte leven. Men is zich ervan bewust dat als de wet het zwarte leven niet respecteert, de wet zelf niet kan worden ingeroepen voor bescherming of onverdiend respect. Dus, aangezien demonstranten worden beschuldigd van ‘plundering’ en ‘oproer’ in Minneapolis of waar dan ook, eist deze keer dat we nadenken over de systematische overval op Zwart Amerika.

Bedrijven in de Verenigde Staten zijn in 2020 weer met een ongekende en astronomische hoeveelheid geld weggelopen. Zonder verantwoording af te leggen, was er weinig tot geen verzet tegen hun monumentale overval. Ze kregen miljarden dollars overhandigd. Politici die in dienst van de bedrijfselite werkten – en bang waren om zich te verzetten tegen een deal die Wall Street grotendeels ten goede zou komen – duwden het door. Natuurlijk liet de deal veel kwetsbare mensen in het stof bijten. Er werden geen veranderingen aangebracht na de onopgeloste schuldencrisis van 2008, die mensen over de hele wereld heeft gebrutaliseerd met de hongersnood die we kennen als ‘soberheid’. De bezuinigingen op de sociale zorg zijn onafgebroken op het publiek afgewenteld, terwijl de rijken steeds rijker werden dan ze ooit waren geweest.

Welnu, de protesten die in de hele natie uitbreken als reactie op het politiegeweld zijn een voorbode van wat komen gaat. Mensen zullen waarschijnlijk nemen, breken en vechten omdat de omstandigheden ellendig blijven. Het zou niet verrassend moeten zijn. Toch zal de ‘plundering’ door de onderdrukten altijd meer worden veroordeeld dan de structurele overval die bij voortduring onder het kapitalisme plaatsvindt. [..]

Terwijl mensen hun baan verliezen, worden zij ook nog eens beroofd van de gezondheidszorg – een kwetsbaarheid die mensen en hun familieleden zal doden. Mensen zijn eveneens beroofd van een veilige plek om te leven zonder staatsgeweld, waar ze schone lucht kunnen inademen. Mensen hebben gezien hoe het belastinggeld dat ze hebben betaald steeds weer wordt weggegeven, nadat ze te horen hadden gekregen dat het terug zou komen bij de werknemers, maar dat gebeurt nooit.

Voor Zwart Amerika zijn er meer dan genoeg gevangenisbedden, maar bij lange na niet genoeg ziekenhuisbedden voor een bevolking die buitenproportioneel wordt verpletterd door institutionele onderdrukking. Dus, natuurlijk, met weinig tot geen echte infrastructuur om mensen te beschermen die de regering lang heeft verwaarloosd en in de steek heeft gelaten, zullen er opstanden zijn en zullen mensen dingen nemen. Ze zullen nemen wat hun is afgenomen: veiligheid, beveiliging, huisvesting, onderwijs, voedsel en zelfs hun vermogen om te stemmen. En natuurlijk worden de demonstranten beroofd van het recht om hun woede te uiten. [..]

Degenen die geïnteresseerd zijn in bevrijding moeten de zogenaamde ‘rellen’ en ‘plunderingen’ van de demonstranten niet veroordelen. We moeten er alles aan doen om de gevangenen in Minnesota en waar dan ook in opstand, te bevrijden. De overval waar we ons mee bezig zouden moeten houden is de diefstal die wordt gepleegd door een systeem dat wanhoop creëert waar mensen in nood naartoe moeten gaan en voor zichzelf moeten nemen wat een gegarandeerd recht zou moeten zijn.

Het kapitalisme moedigt diefstal van bovenaf aan. Schrijvend over de Haïtiaanse Revolutie zei de grote schrijver C.L.R. James ooit: ‘De rijken zijn niet eerder verslagen, dan als ze voor hun leven moeten rennen.’ Het is zeker keer op keer het geval geweest in de hele Zwarte geschiedenis: mensen hebben onoverkomelijke hindernissen geslecht om overwinningen te claimen. Hoe moeten we de vraag beantwoorden, ‘Wat doen we als reactie op een lynchpartij?’. We moeten het zo organiseren dat we het systeem, dat dit mogelijk maakt, laten lopen voor zijn leven.

William C. Anderson

[Het artikel van Anderson is integraal te vinden op Truth Out; vertaald en bekort door thh.]