Tre Ciotole: het breekbare leven
‘Drie schoteltjes’ is een van de mooiste films die je dit jaar zult kunnen zien. Over waar het leven echt om draait. En met eindelijk een antwoord op de alomgestelde vraag: waarom vliegen spreeuwen in zo’n zwerm.
Tre Ciotole, van Isabel Coixet, haalt een aantal cinematografische kunststukjes uit die je zelden ziet. Het is ten eerste een film over het einde van het leven die geen spectaculaire tranentrekker is. En Grote Filosofen een rol laat spelen zonder betweterig te zijn. En het gaat over en om een heldin die niet in het centrum van de aandacht wil staan. Zo zijn er meer merkwaardige zaken aan de film, die er zeker ook mee te maken hebben dat die door een vrouw met haar female gaze gemaakt is.
Isabel Coixet heeft eerder een film over min of meer hetzelfde thema gemaakt (My Life Without Me, 2003) die ook al zo met voeten in de aarde over de dood vertelt. Maar die was dramatischer.
Tre Ciotole speelt in de grote stad en met Marta (Alba Rohrwacher en haar wilde haarbos), die een jarenlange relatie met kok Antonio op de klippen ziet lopen en dan dus alleen door het leven moet, terwijl ze tegelijkertijd te horen krijgt dat dat leven misschien snel afgelopen kan zijn. Ze moet dat lot alleen dragen, ook al heeft ze een tamelijk onstabiele jongere zus die ook zorg nodig heeft. Ze heeft wel een maatje, in de vorm van een kartonnen K-Pop-ster, die ze bij de vuilnis vindt en mee naar huis neemt.
Je volgt eigenlijk gewoon de hele verdere film Marta, die juist van het leven gaat genieten en ontdekt waar het leven daadwerkelijk om draait en dat je dat ook samen met andere mensen beleeft zonder dat ze wat over je te zeggen hebben.
Een prachtige rol is er ook voor Galatea Bellugi, serveerster in het restaurant van Marta’ s ex, die in tegenstelling tot de sullige baas wel op Marta afstapt om haar alles te vragen.
Het verhaal wikkelt zich, ondanks de dramatische elementen, tamelijk onspectaculair af. Je wordt niet afgeleid met allerlei sentimenteel gedoe tussen mensen, waardoor de blik juist kan worden gevestigd op de kleine grote dingen waar het leven uit bestaat. Net als de drie schoteltjes uit de titel in de film zelf nauwelijks een rol spelen.
Uiteindelijk loopt de film af zoals een leven afloopt en heb je het er maar mee te doen, en ben je een hoop levenslessen wijzer. je weet bijvoorbeeld eindelijk waarom die spreeuwen in van die enorme zwermen in de avondhemel zwieren.