Ciao Eduardo Furia
Na een heftig ziektebed, dat hij moedig en zelfs vrolijk doorstond, is Andrés Perez, bij velen beter bekend als DJ Eduardo, of Eduardo Furia, deze maand overleden. Afgelopen woensdag 10 juni was er een afscheidsbijeenkomst, die heel toepasselijk in de Melkweg werd gehouden waar hij jarenlang de Que Pasa feesten draaide.
Andrés was een groot kenner en verzamelaar van latino-muziek en bij zijn afscheid was die ook luid te horen. Vier collega DJ’ s waren gekomen om de dienst van passende begeleiding te voorzien. En we hoorden van vrienden en familie hoe zijn leven verlopen is, en hoezeer zij van hem genoten hebben.
Andrés was niet alleen groot muziekkennner maar ook enorm politiek bevlogen en activistisch. Dat is hem met de paplepel ingegoten. Zijn ouders waren politieke activisten uit Brazilië en Chili die moesten vluchten voor de dictatuur. Zo kwamen ze in Nederland terecht. Toen in Nicaragua de dictatuur verslagen werd door het verzet en in 1979 de revolutionaire wederopbouw kon beginnen, ging Andres’ moeder met de kinderen eerst naar Cuba en toen Nicaragua, waarvan we foto’ s zagen van een Andres in zijn tienerjaren op de barricades.
Terug in Nederland waren de dagen van de globaliseringsprotesten, waar de Spaanse zanger Manu Chao min of meer de hoofdmuzikant bij was, ook voor Andrés inspirerend. Vanaf 2004 kon hij wekelijks in de Melkweg terecht (en zoals Tineke van de Melkweg bij de herdenking vertelde: met meestal honderd mensen op de gastenlijst). Manu Chao zelf kwam met band spelen en leerde de Melkweggers dat de ‘mestizo’ muziek altijd doorspekt met links antikoloniale politiek was. Daarom ‘mocht’ Eduardo dat ook regelmatig in zijn programma verweven. En zo kregen we een keer de hele grote zaal om begin 2005 de 10e verjaardag van de opstand van de Zapatistas in Chiapas te vieren. Mensen die met een bivakmuts aan de deur verschenen (het handelsmerk van de Zapatistas, nog steeds!) mochten gratis binnen. Op de muren werden beelden vertoond van acties en manifestaties in Chiapas. De halve zaal had een bivakmuts op, en DJ Eduardo draaide zelf ook de hele nacht met ‘balaklava.
Zo hebben we menig keer een politieke campagne vanuit XminY (het tegenwoordige actiefonds) in Que Pasa kunnen verweven. Hij draaide ook vaak op benefietbijeenkomsten en protestmanifestaties. Hij draaide ook op grote festivals als Lowlands, ADE, Sfinks, Hoogstraten, Sail, De Parade…
Maar natuurlijk zouden we met alleen politieke verhalen Andrés enorm tekort doen. Hij was ook een trotse Amsterdammer (en F-sider bij Ajax), ontzettend grappig, met zijn ontwapenende glimlach en een van de weinige van mijn facebookvrienden die enorm to the point en adrem kon posten. Vaak midden in de nacht als er ergens een honkbalwedstrijd uit de klauwen liep. Zijn laatste bericht was dat hij genoot van de morfine en fijne verpleegsters had…
Op de afscheidsdienst werd van alles gememoreerd uit zijn leven, waaronder het feit dat hij het altijd strikt bij Spaanstalige muziek hield, maar bijna elk optreden een uitzondering maakte voor het Italiaanse antifascistische nummer Bella Ciao.
We zongen het dan ook terwijl de kist de Melkweg uitgedragen werd, naast het Chileense ‘volkslied’ El Pueblo Unido.
Ciao, Bello!