Grote demonstratie tegen bezuinigingen in België
Tenminste 80.000 mensen kwamen op 12 maart de straat op in Brussel tegen de bezuinigingsplannen van de regering. Een goede les voor vakbonden en activisten in Nederland…
Allereerst een kort maar krachtig filmpje van het politieoptreden
https://www.facebook.com/reel/729305246814524
En een kopie van een stuk over de demonstratie op DeWereldMorgen.be
Rechtse parlementsleden begrijpen niet waarom er gestaakt wordt, mensen op straat leggen het uit

donderdag 12 maart 2026 – 16:34
Seppe De Meulder
Pendelen tussen het parlement en de nationale betoging lijkt wel pendelen tussen twee realiteiten. Terwijl rechtse parlementsleden beweren niet te weten waarom er gestaakt wordt en dat vrouwen niet geraakt worden door de pensioenhervorming, leggen de mensen op straat hen uit waar het om gaat.
“Ik denk dat veel mensen niet weten waarom er gestaakt wordt”, zegt Tom Lamont, parlementslid voor Vlaams Belang, wanneer we hem naar zijn mening over de staking vragen in het Vlaams Parlement. Als we hem vervolgens vragen of hij als volksvertegenwoordiger het de mensen dan even kan uitleggen, blijkt hij het zelf niet te weten. “Voor morgen weet ik niet waarom er gestaakt wordt.”
Een dag later lopen we tussen de massa mensen die in Brussel betogen. In tegenstelling tot wat Tom Lamont beweerde, weten zij heel goed waarom ze staken. De politie telde evenveel deelnemers – 80.000 – als op de betoging van 14 oktober vorig jaar. Dat was toen al een van de grootste betogingen in jaren. De vakbonden zelf spreken van meer dan 100.000 betogers. Wat het juiste aantal is, kunnen wij maar moeilijk zeggen, maar indrukwekkend is de mensenmassa in ieder geval.
Neen tegen pensioenhervorming
De onvrede over het beleid van de federale regering-De Wever is breed: er is boosheid over het aftoppen van de index, over het harde migratiebeleid en het negeren van de rechtsstaat, en over het gebrek aan klimaatbeleid. Maar waarover hier op de betoging duidelijk de meeste boosheid is, is de pensioenhervorming van Jan Jambon.
De uitspraken van minister Jambon, die stelde dat vrouwen zich maar moeten aanpassen en langer werken, hebben als olie op het vuur gewerkt. Aan de kop van de betoging, die getrokken wordt door vrouwenorganisaties, ontmoeten we twee vrouwen die werken als schoonmaakster. “Dat hij het maar eens hier in ons gezicht komt zeggen”, reageren ze. “Wij draaien dubbele shiften: op het werk en dan thuis.” “Wat moeten we dan doen?”, zo vraagt ook Julie Hendrickx Devos, voorzitter van Beweging.net, zich af. “Nog vroeger opstaan? Nog later gaan slapen?”
“Meneer Jambon bedoelde daarmee zeker niets negatiefs”, verdedigde N-VA-parlementslid Marc Hendrickx een dag eerder nog zijn minister. “Uit de hervormingen blijkt zeker niet dat vrouwen het slachtoffer zijn”, zo vertelde hij ons. Vreemd, want het zijn niet alleen de vakbonden en vrouwenorganisaties die aangeven dat dit wel het geval is. Ook de Raad van State is van oordeel dat de pensioenhervorming van minister Jambon indirecte discriminatie van vrouwen is.
Regering onder druk
Vanuit regeringskringen wordt graag de indruk gegeven dat het geen zin heeft om te staken of te protesteren, maar hun eigen gedrag wijst toch in een andere richting. Zo reageren Vooruit en CD&V op de kritiek op de pensioenhervorming met het argument dat zij heel wat scherpe randjes van die hervorming hebben afgevijld. En dat klopt, maar dat gebeurde wel pas nadat de druk door eerdere stakingen en protesten was opgevoerd.
Het is pas na de eerste algemene staking eind maart 2025 dat de regering besliste om korte periodes van ziekte gelijk te schakelen voor de pensioenmalus. Toen ook daarna de vakbonden hun strijd verder zetten, werden die toegevingen stelselmatig uitgebreid. Zo worden nu alle periodes van ziekte en ook tijdelijke werkloosheid gelijkgesteld, en loopt de hervorming ondertussen ook al een jaar vertraging op.
Het wegnemen van die scherpe randjes is geen bocht van 180 graden in het beleid en neemt ook niet weg dat de pensioenhervorming nog steeds onrechtvaardig is, maar het toont wel dat de regering de druk van de sociale beweging voelt. Na vandaag liet eerste minister Bart De Wever weten in te zullen gaan op de vraag naar overleg van het gemeenschappelijk vakbondsfront. Indien de actie minder groot zou zijn geweest, had men in dat overleg ongetwijfeld minder sterk gestaan.