Het is een gevaarlijk beleid, want de wereldbevolking voeden wordt een enorme uitdaging. Biologische landbouw en ‘korte ketens’, herverdeling van inkomens bieden geen afdoende antwoorden.
Een beter beleid is ongetwijfeld mogelijk. Overheden kunnen een wereldwijd systeem van buffervoorraden aanleggen. Dat kunnen ze gebruiken om internationale landbouwprijzen binnen een marge te houden waarbij dringend vereiste investeringen nodig zijn. Ze kunnen multilaterale aanbodbeerhsing afspreken zodat de voorraden niet uit de hand lopen, en beperkingen van de agrobrandstoffen. Regeringen van rijke landen kunen werkgelegenheidsprojecten in ontwikkelingslanden co-financieren die arme consumenten compenseren voor de hogere voedselprijzen die op korte termijn zullen ontstaan, en die infrastructuur ontwikkelen voor agrarische groei. Ondertussen zouden milieu-doeslstellingen nagestreefd moeten worden met behulp van verplichte minimum-normen in plaats van de huidige zwakke ‘cross-comliance’. Rechtstreekse betalingen aan boeren zouden alleen gebruikt mogen worden voor ecte ‘public goods’.
Als ze aan zo’n programma gaan werken kunnen de Europese progressieven de fouten die ze hebben gemaakt door de ‘hervormingen’van commissaris Fischler te steunen goedmaken. Geef dus niet de speculanten de schuld maar neem je eigen veranto0rwoordelijkheid.
De besprekingen over het nieuwe europese landbouwbeleid zijn nog in volle gang.
Wat gaan de Europese progressieven dit keer doen?
Hier de volledige tekst, engels, 8 blz (incl. 2 blz verwijzingen). Het artikel verscheen ‘Kurswechsel 3/2011′, Oostenrijk. http://www.beigewum.at/kurswechsel/jahresprogramm-2011/kurswechsel-32011-rohstoffe/, Niek Koning, Centre for Sustainable Development & Food Security, WageningenUniversity
Hier een samenvatting van 2 blz, ook in het engels