Afgelopen maandag 4 juni is de Franse zanger Marc Ogeret op 86-jarige leeftijd gestorven. Hij was een magistrale chansonnier en muzikant, die ongeveer in zijn eentje verantwoordelijk is voor het vastleggen van historische revolutionaire muziek.

(bent u al donateur van globalinfo.nl?)

Marc Ogeret begon al in de jaren 1950 met zingen in cafés en cabarets. Toen al ging zijn voorkeur uit naar politieke liederen, zoals van Felix Leclerc en Leo Ferre.

Hij heeft sindsdien langzaam een omvangrijk oeuvre opgebouwd, met eigen muziek, nummers van anderen en historisch werk.

Zijn twee platen die in 1968 uitkwamen (en door mei ‘68 verlaat uitkwamen...) Autour de la Commune (met liederen uit of over de Commune van 1871) et Chansons ‘contre’  (liederen uit de arbeidersbeweging van 1880-1914) zijn enorm belangrijk geweest voor hele generaties om de revolutionaire culture geschiedenis te ontsluiten. Ogeret zelf maakte geen geheim van zijn voorliefde voor het anarchisme.  Maar hij zong ook liederen van communistische schrijvers als Aragon en trad vaak op op het jaarlijkse festival van de Communistische partij.

Overigens kon hij ook prachtige liedjes maken over de liefde en zo. Het ging niet alleen maar over strijd en politiek. Maar wel veel. Zie hier een Franstalig interview met de zanger uit 1992.

Zijn versie van het volkslied Temps des Cerises is volgens velen de allermooiste van de vele die er in de loop der jaren gemaakt zijn. Het is een lied dat ontstaan is ten tijde van de Parijse Commune, en dat gaat over de mooiste tijd, als de kersen overal rijp zijn, na de revolutie dus.

Een gepaste nummer ter herdenking van deze geweldige zanger is zijn versie van het prachtige lied van de - eveneens kort geleden overleden - Uruguayaanse zanger Daniel Vigliette: Camarade