Het is absoluut noodzakelijk dat we slagen in het verdedigen van de ZAD, net zoals het absoluut noodzakelijk is dat we erin slagen de SNCF, de universiteiten en alle openbare diensten te verdedigen tegen Emmanuel Macron en de wereld die hij vertegenwoordigt

(Foto: Spandoek van de herbezettingsdemonstratie, november 2012. via Justice Spatiale)

De operatie van politie en leger om een deel van de bewoners van de ZAD te evacueren [Zone à Défendre: Area to Be Defended, de bezette locatie voor een nu verlaten luchthavenproject] in Notre-Dame-des-Landes begon op de ochtend van 9 april. Deze verklaring werd voor het eerst gepubliceerd bij Mediapart. Vertaald door David Broder op verso  Vertaling uit Engels door globalinfo.nl Je mag globalinfo steunen met donaties als je wilt!)

Op 17 januari zag de regering zich genoodzaakt af te zien van de plannen voor de luchthaven in Notre-Dame-des-Landes. Dit was een eerste, historische overwinning voor de strijd tegen de luchthaven, en het opende een nieuwe fase in de strijd om de toekomst van de ZAD. Sindsdien lijken Emmanuel Macron, [premier] Édouard Philippe en [minister van Binnenlandse Zaken] Gérard Collomb vastbesloten om een einde te maken aan dit verhaal over een opstandig gebied. Bij het nastreven van dat doel begon de overheid met het inzetten op tweespalt (zoals het nog altijd doet) en probeert het idee te pushen dat sommige bezetters geen legitieme reden hebben om op dit grondgebied te blijven, hoewel ze rechtstreeks hebben bijgedragen aan het redden van het gebied van de betonmolens en de vliegtuigen.

Sinds 2013 heeft de beweging als geheel zijn wil bevestigd om gezamenlijk de landen van de ZAD te beheren. De regering ontkent dit vandaag en dreigt nu de beweging met ongerechtvaardigde haast te verdrijven. Geconfronteerd met deze ontruimingsdreiging bevestigen we onze onverzettelijke solidariteit met alle inwoners van de ZAD - ongeacht hun status, ongeacht hun woonplaats, of ze nu een eigendomsakte hebben of niet, enz.

Het besluit van de regering om de ontruiming in gang te zetten op het moment dat er een sociale mobilisatie op gang komt - bij de SNCF, in het ambtenarenapparaat en in de universiteiten (om maar te zwijgen van de vele andere mobilisaties die nu aan de gang zijn) is geen verrassing. Een ontruimings-operatie zal natuurlijk de steeds krachtigere en wijdverbreide afwijzing van het beleid van Emmanuel Macron versterken. Maar de regering gokt er ongetwijfeld op dat ze de mobilisaties nu kan splitsen door meerdere fronten tegelijkertijd te openen.

We moeten dus van onze kant steeds sterkere allianties bouwen en ons verzetten tegen deze absurde militaire operatie, die minstens 2500 soldaten en 1500 politie mobiliseert om gewelddadig een gebied te evacueren waar mensen bezig zijn veerkrachtige en duurzame manieren van leven op te bouwen.

We zijn ervan overtuigd dat deze strijd - om de ZAD te verdedigen, de SNCF, universiteiten die echt open zijn en een echt humaan beleid voor het bieden van toevlucht en onderdak voor migranten - in feite met elkaar verbonden zijn en dat ze samen bijdragen aan één beweging. Van de vele dingen die we kunnen leren van de strijd tegen de luchthaven van Notre-Dame-des-Landes - en de wereld die zij vertegenwoordigt - denken we dat de diversiteit aan strategieën, benaderingen en allianties die op het terrein werden ingezet, waardoor de bezetting zo lang kon duren, vooral doorslaggevend was. Bovendien bieden recente voorbeelden van concrete solidariteit tussen de bewoners van de ZAD en degenen die deelnemen aan de strijd in het gebied rond Nantes een sterk, concreet voorbeeld van ‘convergerende strijden’.

Wat er op het spel staat in de Thatcherige beweging van Emmanuel Macron is grotendeels hetzelfde, of je nu een bewoner bent van de ZAD, een SNCF-spoorwegarbeider, een ambtenaar bedreigd door werkloosheid, een student die op is door de verwaarlozing van de universiteiten, een middelbare scholier die overgeleverd is aan de absurde brutaliteit van het Parcoursup [slecht beheerd platform voor aanvragen voor hoger onderwijs], of iemand die zich verzet tegen de moorddadige onmenselijkheid van het Franse en EU-migratiebeleid. Wat deze strijd gemeen heeft, gaat veel verder dan hun gedeelde tactische innovaties (geïllustreerd door de openlijk geuite vrees van de universiteitsvoorzitters dat er ZAD's op de universiteiten zullen worden gecreëerd).

Emmanuel Macron en zijn regering zijn begonnen aan de laatste fase van de mechanische, systematische vernietiging van openbare diensten (en degenen die voor hen werken). De wrede reeks "hervormingen" die is ontworpen om deze diensten te liberaliseren, een proces dat nog maar net is begonnen, zal uiteraard de weg vrijmaken voor hun privatisering. Om dit project tot een goed einde te brengen, richt de overheid zich nu vooral op de sectoren die het meest in staat zijn om blijvende verzetshaarden te vormen.

Dankzij het werk van de bewoners en de omwonenden hebben we een bijna vijf decennia lange strijd rond de ZAD kunnen opbouwen, tegen het vliegveld en de wereld die ze vertegenwoordigt. De bewoners van de ZAD maakten deze slogan concreet door hun vermogen om verbindingen te leggen met andere verzetsbewegingen met andere infrastructuurprojecten, en door deze paar hectare bosrijk platteland om te vormen tot een ruimte van welkom, van experimenteren en van veerkracht.

Vandaag is het absoluut noodzakelijk dat we erin slagen de ZAD te verdedigen, net zoals het absoluut noodzakelijk is dat we slagen in het verdedigen van de SNCF, de universiteiten en alle openbare diensten, tegen Emmanuel Macron en de wereld die hij vertegenwoordigt - een wereld van liberalisering, vermarkting, privatisering en betonnering van het land.

We zullen dit concreet doen door te reageren op de oproepen tot ondersteuning van de ZAD-inwoners, inclusief de oproepen om daar heen te gaan of om deel te nemen aan lokale manifestaties als ze ontruimd worden. En we zullen dit doen door ervoor te zorgen dat onze andere mobilisaties ook gericht zullen zijn op de verdediging van dit emblematische gebied, dat onze leiders zo onaanvaardbaar vinden.

De Eerste Honderd Ondertekenaars (niet vertaald):

Éric Alliez, professor (Paris-VIII)

Maud Assila, linguist, Parti de Gauche national executive member

Julien Bayou, national spokesman for EELV

Nicole Benyounes, Fondation Copernic

Éric Beynel, spokesman for the Union syndicale Solidaires

Martine Billard, Parti de gauche, national secretary for the environment

Christophe Bonneuil, historian, organiser of the ‘Anthropocène’ collection

Frédéric Boone, researcher

Sylvain Bordiec, sociologist, Université de Bordeaux

Philippe Boursier, professor of socio-economic sciences, SUD-Éducation

Clara Breteau, researcher/PhD candidate

Sylvère Cala, Parti de Gauche national executive member, organiser of the Avenir Educs collective

Isabelle Cambourakis, editor

Amélie Canonne, alter-globalisation activist

Vincent Casanova, teacher

Vincent Charbonnier, philosopher, trade-unionist (SNESUP-FSU)

Denis Chartier, geographer

Johan Chaumette, teacher

Bernard Coadou, doctor

Vanessa Codaccioni, lecturer, Paris-VIII

Le Comité Vérité et Justice pour Adama

Geneviève Coiffard, militant in the movement against Notre Dame des Landes airport and for the defence of the ZAD

Maxime Combes, alter-globalisation activist

Philippe Comtesse, association leader

Philippe Corcuff, politics lecturer at the IEP de Lyon

Pierre Cours-Salies, emeritus professor in sociology, Paris-VIII

Thomas Coutrot, economist

Pierre Crétois, philosopher

Laurence De Cock, historian

Christian Delarue, alter-globalisation activist, member of the CADTM [Committee for the Abolition of Illegitimate Debt]

Christine Delphy, feminist sociologist

Suzanne Doppelt, writer, photographer, editor

Clémence Dubois, environmentalist activist

Arnaud François, professor

Jean-Michel Faure, sociologist

Jean Gadrey, economist and activist

Isabelle Garo, philosopher

Pascal Gassiot, activist

Charlotte Girard, jointly responsible for France insoumise’s programme

Jérôme Gleizes, Université Paris-XIII

Barbara Glowczewski, anthropologist

Émilie Hache, philosopher

Nicolas Haeringer, climate justice activist

Nacira Guénif, sociologist, anthropologist, Université Paris-VIII-Vincennes-Saint-Denis, supporter of the exiles occupying Paris-VIII

Pierre Khalfa, economist, Fondation Copernic

Geoffroy de Lagasnerie, sociologist and philosopher

Mathilde Larrère, historian

Laurent Lévy, essayist

Gildas Loirand, academic

Olivier Long, academic and painter

Frédéric Lordon, CNRS researcher

Michael Löwy, sociologist

Pascal Maillard, academic, national secretary of SNESUP-FSU

Gustave Massiah, member of Cedetim/Ipam

Guillaume Mazeau, historian

Thibaut Menoux, lecturer, Université de Nantes

Charlotte Meunier, teacher

Stella Montebello, Université populaire Toulouse

Christian de Montlibert, emeritus professor, sociologist

Bénédicte Monville, regional councillor in the Ile-de-France

Corinne Morel-Darleux , regional councillor, Parti de gauche

Bernard Mounier, president, Eau bien commun, PACA region

Olivier Neveux, academic

Frédéric Neyrat, philosopher

Ugo Palheta, sociologist

Timothy Perkins, teacher, ENSCI-les ateliers

Roland Pfefferkorn, sociologist

Néstor Ponce, writer

Christine Poupin, NPA spokeswoman

Annie Pourre, activist in various associations

Geneviève Pruvost, sociologist

Serge Quadruppani, writer

Sandra Regol, EELV spokeswoman

Matthieu Renault, Université Paris-VIII

Kristin Ross, writer

Juliette Rousseau, activist

Arnaud Saint-Martin, concerned citizen

Benoît Schneckenburger, philosopher, Parti de gauche national secretary

Danielle Simonnet, Paris councillor

Omar Slaouti, anti-racist activist

Marie Toussaint, Notre Affaire à Tous

Aurélie Trouvé, alter-globalisation activist

Rémy Toulouse, editor

Enzo Traverso, historian

Gilles Tronchet, university teacher

La revue Vacarme

Laure Vermeersch, filmmaker

Sophie Wahnich, CNRS research director

Maud Youlountas, filmmaker, photographer

Yannis Youlountas, producer, writer

Caroline Zekri, citizen, lecturer (Université Paris-Est Créteil)