Teken de petitie "Vrijhandel is niet het antwoord op de voedselcrisis"

De kosten van de basisvoedingsmiddelen zijn wereldwijd in korte tijd zeer sterk gestegen. Voor miljarden mensen die 2 dollar per dag of minder te besteden hebben, betekent dat (toenemende) honger en wanhoop. Nu, meer dan ooit, moeten internationale instellingen en nationale regeringen hun landbouwbeleid omgooien ten behoeve van duurzaamheid, hongerpreventie en economische rechtvaardigheid voor boeren en landarbeiders. Het Oakland Institute (www.oaklandinstitute.org) en Grassroots International (http://www.grassrootsonline.org) hebben een petitie opgesteld die uitgaat van oplossingen die de wortels van de huidige crisis aanpakken en van solidariteit met de hongerigen in de wereld.

Deze petitie eist van de Internationale Financiële Instellingen (Wereldbank, Internationaal Monetair Fonds, Wereldhandelorganisatie) dat ze de crisis niet te misbruiken om hun falende handelsbeleid nog meer door te drukken. Hun politiek heeft geleid tot de toegenomen honger in de wereld ondermeer doordat ze de rijke landen toestond hun landbouwproducten te dumpen in de arme landen die niet in staat zijn te concurreren.

De petitie roept tevens de VN en de FAO op om druk op landen uit te oefenen om:

- hun financiële bijdragen te verhogen voor voedselhulp gericht op de aankoop van lokaal voedsel in zwaargetroffen landen;

- duurzame landbouwsystemen te ontwikkelen via daadwerkelijke landhervormingen;

- speculatie op de financiële markten van de grondstof voedsel te stoppen.

De petitie is hier te vinden.

De volledige (vertaalde) petitietekst:

"No More Fake Solutions to the World's Food Crisis

Aan: Ban Ki-moon, Secretaris Generaal van de VN, en Jacques Diouf, Directeur Generaal van de FAO

CC: Pascal Lamy, Directeur Generaal van de WTO; Robert Zoellick, voorzitter van de Wereldbank en Dominique Strauss-Kahn, Uitvoerend Directeur van het IMF

De zeer sterk gestegen voedselprijzen van basisvoedingsmiddelen zorgen ervoor dat de bijna 3 miljard mensen die minder dan 2 dollar per dag hebben te besteden - dat is de helft van de wereldbevolking - te maken krijgen met toenemende honger en armoede. We dringen er bij u op aan om het gijzelen van het belangrijke debat over het oplossen van deze wereldcrisis door de voorstanders van vrijhandel af te wijzen.

In tegenstelling tot verklaringen van leiders van de Wereldbank, het Internationaal Monetair Fonds en de Wereldhandelorganisatie zal het afsluiten van de Doha-onderhandelingen van de Wereldhandelorganisatie - de zogenaamde ontwikkelingsronde - de crisis verder doen toenemen door de toenemende afhankelijkheid van ontwikkelingslanden van import en door de toenemende macht van de multinationale landbouwindustrie in de voedsel- en landbouwmarkten.

Ongelukkigherwijze gebruiken de internationale financiële instellingen de huidige crisis om vrijhandelsregels door te drukken die de honger in de wereld zal doen toenemen. Hier is een deel van het overweldigende bewijs van falend beleid:

    * De laatste decennia heeft de landbouwliberalisering, het ontmantelen van overheidsinstellingen als 'marketing boards', en de specialisering van ontwikkelingslanden op gebied van export cash crops (als koffie, cacao, katoen, bloemen) de armste landen in een neerwaartse spiraal gebracht die op direkte wijze de voedselzekerheid en economische duurzaamheid bedreigt.

    * Door het verwijderen van tarieven en het goedkeuren van internationale handelsakkoorden konden rijke landen als de VS hun zwaar gesubsidieerde landbouwoverschotten in ontwikkelingslanden dumpen waardoor hun landbouwfundament werd vernietigd en hun lokale productie werd ondermijnd. In de jaren '70 van de vorige eeuw exporteerden ontwikkelingslanden nog voedsel (handelsoverschot 1 miljard dollar) nu moeten ze het meeste voedsel invoeren (handelstekort 11 miljard dollar in 2001).

    * Het zijn de machtige transnationale ondernemingen, handelaars en speculanten - en niet de kleine boeren- die van dit import-export schema profiteren. Een voorbeeld: de winst die Cargill, 's werelds grootste graanhandelaar, in het eerste kwartaal van 2008 op de handel in grondstoffen maakte, was 86 %.

Om de crisis aan te pakken is daarom een diepgaande beleidswijziging nodig gebaseerd op de uitgangspunten van voedselsouvereiniteit en in plaats van een beleid van vrijhandel. We zijn van mening dat de volgende punten essentieel zijn voor het omgaan met de voedselcrisis:

    * Donorlanden zouden onmiddelijk moeten ingaan op de oproepen van het Wereld Voedsel Programma van de VN die 73 miljoen mensen in 80 landen te eten geeft, om aanvullend 755 miljoen dollar ter beschikking te stellen zodat de hulptoezeggingen kunnen worden nagekomen. Er moet geld worden overgemaakt om de aankoop van lokaal voedsel mogelijk te maken zodat de landbouwontwikkeling in de ontvangende landen kan verbeteren.

    * Regeringen moeten vangnetten en openbare voedseldistributiesystemen instellen of herstellen om algemene verspreiding van honger te voorkomen. Men schat dat er in de laatste 6 maanden ruim 100 miljoen mensen zijn toegevoegd aan de groep die urgente honger leidt. Donorlanden zouden de fondsen moeten verstrekken die nodig zijn om de ontwikkelingslanden te helpen deze systemen op te zetten.

    * Ontwikkelingslanden zouden moeten worden geholpen om de duurzame rurale ontwikkeling en landbouwproductie gericht op de binnenlandse markten te bevorderen door middel van technische ondersteuning en kredietstelling betaald door overheden, het gebruik van quota, tarieven en subsidies, en de implementatie van daadwerkelijke landbouwhervormingen met inbegrip van landhervorming.

    * Landbouwmarkten moeten meer worden gestabiliseerd door nationaal beleid dat speculatie met de grondstof voedsel voorkomt en door kleinschalige producenten een voldoende en stabiel inkomen te garanderen. Goed beheerde overheidsreserves moeten opnieuw worden ingesteld als buffer tegen prijsfluctuatie en voedselonzekerheid.

    * Met onmiddelijke ingang zouden wereldwijd geldende concurrentieregels moeten worden opgesteld en inwerking worden gesteld om de monopolies van de landbouwindustriële bedrijven aan banden te leggen en om het dumpen van gesubsidieerde producten op de markten van ontwikkelingslanden te stoppen. We zien uit naar een VN task force die aa de slag gaat met echte oplossingen voor de wereldwijde voedselcrisis."

 Bron: "Real food crisis, fake solutions," van Anuradha Mittal van het Oakland Institute VS) (via mailinglijst van het Our World Is Not For Sale network (OWINFS)).

Verder lezen:

* De wortels van de crisis - Het kan duizelingwekkend zijn en soms moeilijk te begrijpen hoe de wisselwerking tussen grondstofmarkten, regeringen, landbouwindustrie en financiële instellingen als de Wereldbank leidt tot de vaststelling van voedselprijzen in de supermarkt op de hoek. Toch kan de huidige voedselcrisis teruggevoerd worden op de relatie tussen deze vier instituties en hun beleid.

Een samenvatting van de oorzaken van de stijging van de wereldvoedselprijzen, de oplossingen die door verschillende, internationale organisaties worden voorgesteld en aanbevelingen van het Oakland Institute hoe kan worden voorkomen dat mensen de honderdood sterven, is te lezen in het rapport "Food price crisis: A wake up call for food sovereignty" 

Andere relevante rapporten van het Oakland Institute zijn:

* "WTO's Doha Round Will Not Solve the Global Food Crisis : Civil Society Calls for Real Solutions: A letter signed by nearly 250 civil society groups, farmer organizations, trade unions and social movements"

* "India's Export Ban on Foodgrains : A Measure to Ensure Availability of Food for its Poorest Citizens"

* "Dangerous Liaisons: A Battle Plan from the UN and the International Financial Institutions to Fight Global Hunger"

* "Agriculture: Overhaul of Agriculture Systems Needed"

* "The Status of International Food Aid Negotiations"

* "Food Price Crisis: A Wake Up Call for New Policies to Eradicate Hunger"