Appeltaart in de cel

Geschreven door Kees donderdag, 27 maart 2008 17:29

Of hoe voor sommigen het paasweekeind in democratisch Brussel verliep

Uiteindelijk komt het allemaal toch door Jesus Christus. Als die niet een kleine 2000 jaar geleden zijn avonturen had beleefd, was de bakker niet onverwacht eerder dicht geweest dan ik had vermoed, waardoor ik het weekend zonder brood zat. Als eten voor op reis heb ik toen maar het overgebleven stuk van de appeltaart in een bakje gedaan en in de rugzak gepakt, die ik had gebakken voor T's verjaardag.

Sommige mensen brengen de paasdagen door met strandwandelingen en gezellig uitluieren. Maar wij hadden iets anders bedacht. Met een paar honderd mensen gingen we proberen het NAVO-hoofdwartier in Brussel binnen te vallen om dat nutteloze, gevaarlijke en peperdure kreng op te heffen. Het was immers precies vijf jaar na begin van de oorlog in Irak. Bombspotting in België had daartoe opgeroepen en die is al tien jaar bezig om mensen op de been te brengen voor dit soort burgerlijke ongehoorzaamheid. De acties zijn altijd strikt geweldloos, het hek wordt niet eens opengeknipt om binnen te treden. Bij haar vorige actie deden zo'n 1000 mensen mee met het binnendringen in atoomraketbasis Kleine Brogel en dit keer werden vergelijkbare aantallen verwacht.

Verschillende groepen van activisten uit Nederland deden deze keer mee (*). Er gingen twee bussen uit Amsterdam en Nijmegen en nog wat mensen met ander vervoer. Zelf dacht ik een keertje niet met de grote groep mee te gaan, maar had ik het idee opgevat om op eigen houtje wat rond te toeren, foto's te maken en verslag te doen. Mediawerk moet immers ook gebeuren. Maar het ging allemaal wat anders dan gepland. Dat kwam niet zozeer door Jesus Christus, alswel door het optreden van de Belgische staat.

De eerste foto

Het Navo-hoofdkwartier in Brussel ligt een eind buiten het centrum in de wijk Evere. Na een bezoek aan het tijdelijke indymedia-centrum van CEMAB ging ik met mensen mee die de weg kenden en wisten we de reis per tram succesvol af te ronden. Het doel van ons paasweekeind lag in een verbazend rustige en groene woonwijk, die (nog) niet vergeven was van de politie. Naarmate we het navo-terrein naderden, zagen we meer en meer groepen mensen dezelfde kant opgaan, waaronder een bende bekende clowns, en hier en daar een helikopter hangen.

Nadat mijn reisgenoten over de muur van een kerkhof verdwenen om te pogen het hekwerk van die kant te beslechten, liep ik door een verlaten wijk verder richting een van de poorten van het terrein. Een waterig zonnetje scheen terwijl de vogels floten. In de verte zag ik ineens een paar mensen rennen, achtervolgd door wat mannen met armbanden. Ze dwongen hun slachtoffers op de grond te gaan liggen. Ik liep er heen om foto's te maken.

Dat vonden de mannen met de armbanden kennelijk niet leuk. Eentje liep op mij af en snauwde me toe dat ik op moest houden met fotograferen. Op de achtergrond zie je de andere drie opkijken, alsof ze betrapt worden bij iets smerigs.

Ik mocht ook niet meer weg en moest mijn paspoort afgeven. Het enige dat ze verder vroegen was of ik een perskaart had, wat niet zo was hetgeen een van de stillen die me bij mijn arm vast bleef houden zichtbaar plezier deed. Toen kwam er een personenauto voorrijden en werd ik (onder protest, wat had ik immers gedaan) gedwongen in te stappen. Er werd me niet verteld waarom en of ik gearresteerd was of niet. Een paar honderd meter verder werd ik eruit gegooid en overhandigd aan agenten. Verderop bleken nog meer arrestanten op een rij in het gras te zitten. Ik had mijn fototoestel nog in mijn hand en maakte nog één foto van de arrestanten, wat meteen de woede van mijn begeleider opwekte; hij pakte mijn fototoestel af, maar deed dat - misschien door de stampei die ik meteen maakte - in mijn rugzak die voor me op het gras werd gezet.

 

 Vervolgens kregen we allemaal van die plestik handboeien om, met nog een soort oormerk eraan vast waarop plek, tijdstip en eenheid van arrestatie gekrabbeld stond. Wie niet meewerkte werd hardhandig aangepakt.

=========

Ondertussen bleken zich op veel andere plekken bij het hek van het Navo-hoofdkwartier onsmakelijke taferelen af te spelen. Overal werden mensen opgepakt, soms werd er regelrecht op mensen gejaagd, met honden en paarden en op (minstens) een plek werd het waterkanon ingezet en mensen werden gepeppersprayed of door militairen met de knuppel geslagen. Foto's en filmpjes zijn er te vinden bij vredesactie en de verschillende indymedias (Nederland , Brussel )

Hier een filmpje met een compilatie van nieuws van reguliere media.

Enkele tientallen mensen is het trouwens ondanks alles gelukt om op het terrein te komen.

=========

 

Toen ik even weigerde te gaan zitten (in de modder) werd ik meteen met mishandeling bedreigd. Langzaam kwamen er meer arrestanten bij. Na een half uur werden we in een stadsbus geduwd. Begeleid door twee agenten reed die vervolgens dwars door de stad, om vervolgens een uur tussen andere bussen vol arrestanten voor het Paleis van Justitie te blijven staan. In de bus was de stemming redelijk relaxed. Steeds meer mensen lukte het om zich van de nare snijdende handboeien te ontdoen. Omdat we al onze spullen nog bij ons hadden, konden we ook eten, drinken, foto's maken en bellen.

 

Na lange tijd nutteloos in de bus zitten werden we de binnenplaats van het cellenblok ingelaten en vervolgens in groepjes van 5 of zes de cellen ingebracht. Toen de de zware metalen celdeur op de vierde verdieping achter ons dichtsloeg, beseften we pas dat we onze bagage gewoon bij ons zouden houden. We zaten met ons zessen in een klein hok, later hoorden we dat sommige groepen negen mensen in een zo'n kleine cel telden. Mannen en vrouwen zaten overigens gewoon door elkaar in de cel. Uiteindelijk werden er naar schatting zo'n 300 a 400 mensen daar vastgezet. Na een uur kwamen er wat agenten die mensen naar de wc lieten gaan. Dat gebeurde bij ons een keer, bij veel cellen zijn ze nooit geweest. Water of eten hebben we nooit gekregen.

Het was puur toeval dat we wat water en brood bij ons hadden. De appeltaart ging als eerste op. Veel mensen hadden foto- of filmcamera's bij zich. Na uren kwamen er plotseling een paar agenten moeilijk doen over het feit dat ik vanuit de cel foto's had gemaakt. Ze eisten de camera en toen ze die niet kregen, deden ze de celdeur open en pakten hem af en liepen ermee weg, terwijl ik luid protesteerde tegen de diefstal. Na een tijdje kreeg ik 'm terug, en bleken ze alle foto's gewist te hebben. (Dachten ze, gelukkig bleken ze later met een computer weer terug te toveren te zijn, zie hier de aanwijzingen )

Dat verklaart dus dit beeldverhaal

 

Vanuit de cel

 

De buren links

 

De buren rechts

 

en tegenover

 

het zicht naar beneden van de 4e verdieping 

 

En de inboedel van cel 110

Het eerste nummer van Klasse! was oorspronkelijk bedoeld om overhandigd te worden aan dhr. Jaap de Hoop Scheffer. Nu werd het blad plechtig onthuld door een anonieme bomspotter in het Paleis van Justitie. Het bier kwam later pas 

 ===============

Dit is een filmpje vanuit de cel naast ons.

In dit filmpje zie je hoe moeilijk het is om clowns in de cel te stoppen .

Herrie in het cellenblok.

Na een uur of zes (voor sommigen meer) werden we weer uit de cel gehaald, werd ons paspoort gefotokopieerd en werden we gedwongen een foto te laten nemen met ons paspoort voor de borst. Wie weigerde werd met mishandeling bedreigd, teruggezet in de cel of door zes smerissen in de houdgreep genomen om een foto te kunnen maken. Hetzelfde gold voor de bureaucratische formaliteit van het invullen van een papiertje waar vermoedelijk op stond dat men aangehouden en weer vrijgelaten was en al z'n spullen nog had. Buiten bleek het inmiddels donker en miezerde het. De laatsten kwamen pas uren later vrij en de allerlaatsten werden gedwongen de vloer te vegen van de binnenplaats waar de cellen op uitgekeken hadden en wij al onze troep naartoe hadden gegooid. Tot zover de door de Navo met zoveel enthousiasme verdedigde demokratie en mensenrechten, versie Brussel.

---------------------------

(Noot)(*) Vreemd genoeg waren groepen die voorheen altijd voorop liepen als er demonstraties tegen de oorlog in Irak waren, zeg maar de usual suspects uit Keer het Tij, op de vijfde verjaardag het thema geheel vergeten. In plaats daarvan besloten ze willens en wetens precies op dezelfde dag een anti-Wilders happening op de Dam te organiseren, terwijl de datum van het Navo-protest al een jaar geleden bekend gemaakt was. Gelukkig waren er twee dagen later ook nog deze diehards die sneeuwstorm trotseerden.